Παρασκευή 15/12/2017 Ενημερωτικός εκδοτικός συνεταιρισμός 15 C° Θεσσαλονίκη
  • Μάχη με τις σημαίες του πατριωτισμού

    Το χρονικό της ρήξης της κυβέρνησης του Ραχόι με την περιφέρεια της Καταλονίας που οδήγησε στο δημοψήφισμα και στην άγρια καταστολή

  • Κατηγορία: Κόσμος Δημοσίευση 02/10/2017 - 18:00
    Τελευταία ενημέρωση 05/10/2017 - 10:02
  • Santiago de Compostela, Ισπανία

    Του ανταποκριτή μας, Carlos Mendez Segovia

    Οι σχέσεις της Καταλονίας με την υπόλοιπη Ισπανία είναι περίπλοκες από πολύ παλιά, τα τελευταία χρόνια όμως επιδεινώθηκαν λόγω των χοντροκομμένων χειρισμών που έγιναν εκατέρωθεν.

    Πριν από τέσσερα χρόνια το τοπικό κοινοβούλιο της Καταλονίας περικυκλώθηκε από διαδηλώτες που διαμαρτύρονταν για την κοινωνική και οικονομική πολιτική της κυβέρνησής τους, που εφάρμοζε μια πολιτική περικοπών ακόμα πιο άγρια απ' αυτή του Ραχόι (που δεν ήταν καθόλου ήπια).

    Τότε, διάφοροι τοπικοί βουλευτές έγιναν στόχος αυγών και μπογιάς, ενώ ο τότε πρόεδρος της Χενεραλιτάτ, της κυβέρνησης της περιφέρειας της Καταλονίας αναγκάστηκε να φύγει με ελικόπτερο...

    Λίγο αργότερα, το κόμμα που κυβερνούσε την Καταλονία επί τρεις δεκαετίες -το Δημοκρατικό Κόμμα της Κατολονίας, της ντόπιας συντήρησης- συμμάχησε με άλλα εθνικιστικά κόμματα -Εσκέρρα Ρεπουμπλικάνα-, παραδοσιακά αντίπαλα και ακόμα και με την άκρα (εθνικιστική όμως) αριστερά -ΚΟΥΠ-, μέχρι τότε όχι πια αντίπαλοι αλλά άσπονδοι εχθροί.

    Ο κοινός παρονομαστής που βρήκαν ήταν η διεκδίκηση της ανεξαρτησίας της Καταλονίας. Τότε, φάνηκε ως μια απεγνωσμένη προσπάθεια του Δημοκρατικού Κόμματος της Καταλονίας  (πρώην Κονβερχένσια) για να μετατοπίσει την προσοχή του κόσμου από το κοινωνικό προς το πατριωτικό-συναισθηματικό. Δηλαδή, το παλιό κόλπο να πεις ότι ο εχθρός βρίσκεται έξω κι όχι δίπλα σου. 

    Τότε, εάν τα λεγόμενα πανεθνικά κόμματα - δηλαδή ΠΠ και ΠΣΟΕ (σήμερα και Σιουδαδάνος -το Ουνίδος Ποδέμος τεχνικά είναι και αυτό "πανεθνικό", αλλά δεν χαίρει εμπιστοσύνης γιατί δεν είναι "πατριωτικό")- είχαν λειτουργήσει με σύνεση, θα είχαν καθίσει να βρουν μια λύση διαμέσου του διαλόγου και θα είχε αποφασιστεί ομόφωνα ένα δημοψήφισμα περί ανεξαρτησίας. Είναι απολύτως σίγουρο ότι τότε θα νικούσε με διαφορά η ψήφος που θα υποστήριζε την διατήρηση της κατάστασης ως είχε.

    Αλλά η στάση των "πανεθνικών" κομμάτων ήταν η πάγια αδιαλλαξία και η αντιμετώπιση οποιαδήποτε προσπάθειας συννενόησης ως έσχατη προδοσία στο ιερό Σύνταγμα, λες κι αυτό το πήραν από το χέρι του Μωυσή στο όρος Σινά.

    Συνεπώς δεν άφησαν στους άλλους καμιά διέξοδο. Είτε θα παραδίνονταν χωρίς συνθήκες -υπογράφοντας παράλληλα τον πολιτικό τους θάνατο-, είτε θα έφευγαν προς τα εμπρός, με τη μετωπική σύγκρουση ως αναπόφευκτη συνέπεια.

    Έτσι κι έγινε, και φτάσαμε σε καταστάσεις όπως αυτές της Κυριακής του δημοψηφίσματος. Πέρα από το γεγονός αν τίθεται κανείς υπέρ η κατά της ανεξαρτησίας της Καταλονίας, το δικαίωμα του κόσμου να εκφράζει στις κάλπες την άποψή του δε μοιάζει ακριβώς με έγκλημα αντιδημοκρατικό.

    Φυσικά αυτοί που διοργάνωσαν το (μη) δημοψήφισμα, ήξεραν ότι δε θα είχε τυπικά καμιά αξία, περίμεναν όμως να συμβούν αυτά που ακριβώς συνέβησαν: να αντιδράσει η κυβέρνηση του Ραχόι με το παραδοσιακό τρόπο της ισπανικής δεξιάς, άξια κληρονόμος του Φράνκο, και έτσι το ξύλο έπεφτε σαν να βρέχει καρεκλοπόδαρα.

    Η κατάσταση για τους μεν και τους δε έχει ως κέρδος ότι η πολιτική συζήτηση έχει εγκαταλείψει το κοινωνικό πεδίο, η σύνεση και η λογική σκέψη έχουν μπει στην κατάψυξη, και τα πάντα περιστρέφονται γύρω από σημαίες και εκκλήσεις στον πατριωτισμό.

    Υπό το βάρος των εξελίξεων πιθανότατα η τοπική κυβέρνηση της Καταλονίας θα διαλυθεί και θα γίνουν νέες τοπικές εκλογές, αλλά το ίδιο πιθανό είναι να γίνουν και προώρες εκλογές σε εθνικό επίπεδο.

    Σε ια μτέτοια περίπτωση, περιμένουμε σημαντική ενίσχυση της δεξιάς -που ουσιαστικά προκάλεσε την κατάσταση αλλά που προβάλει τώρα την εικόνα του φύλακα της ισπανικής εδαφικής ενότητας. Αυτή η προβολή υποστηρίζεται με υστερικές ζητωκραυγές από όλο, χωρίς εξαιρέσεις, τον έντυπο Τύπο), ενώ παρατηρούμε υποχώρηση των δυνάμεων όπως το Ουνίδος Ποδέμος, που τίθεται κατά της ανεξαρτησίας αλλά υπέρ του δικαιώματος των Καταλανών να εκφράζονται σε δημοψήφισμα -κάτι που για την πλειοψηφία του Τύπου ισούται με προδοσία.

    Νίκη του "ναι" με εκατοντάδες τραυματίες

     

    22049897_1516131268444953_7462311914849625268_n.jpg

    Σύμφωνα με τις επίσημες ανακοινώσεις οι τραυματίες από την άγρια καταστολή ξεπέρασαν τους 800.

    Υπό αυτές τις συνθήκες η τοπική καταλανική κυβέρνηση ανακοίνωσε τη νίκη του «ναι», με ποσοστό «90%». Κατά τον ίδιο, πάνω από δύο εκατομμύρια άνθρωποι- από τους συνολικά 7,5 εκατομμύρια Καταλανούς- υποστήριξαν ότι η Καταλονία πρέπει να γίνει «ανεξάρτητο κράτος με τη μορφή της Δημοκρατίας», επί του συνόλου των 2,26 εκατομμυρίων ψηφισάντων.

    Το «όχι» έλαβε το 7,8% των ψήφων (176.000) στη διαδικασία, από την οποία απείχαν τα κόμματα της αντιπολίτευσης που ανήκουν στους αυτονομιστές.

    Ωστόσο, κατά τη διεξαγωγή του δημοψηφίσματος δεν λειτούργησε καμιά από τις εγγυήσεις της αμερόληπτης διαδικασίας, δηλαδή δεν υπήρξε ανεξάρτητη εκλογική επιτροπή που να επέβλεψε τη διαδικασία, οι εκλογικοί κατάλογοι δεν ήταν διαφανείς και η ψηφοφορία δεν ήταν μυστική.

     

     

  • Pressenger

    Pressenger ΚΟΙΝ.Σ.ΕΠ.
    Ενημερωτικός Εκδοτικός
    Συνεταιρισμός Θεσσαλονίκης

    Αγίας Σοφίας 94,
    τ.κ.: 54634
    τηλ.: 6974-557792
    inbox@pressenger.gr

    Σχετικά με το pressenger.gr

    Έτος ίδρυσης 2016
    Σχεδιασμός – ανάπτυξη:
    ομάδα pressenger.gr

    Μέλος του    

    Τα υπογεγραμμένα κείμενα
    απηχούν τις απόψεις των συντακτών τους.

    Επιτρέπεται και παροτρύνεται
    η αναδημοσίευση ή αναπαραγωγή των κειμένων,
    αυτούσιων ή διασκευασμένων, με κάθε μέσο
    υπό τους όρους
    - αναφοράς στην πηγή προέλευσης (pressenger.gr)
    - διατήρησης του όρου ελεύθερης διάθεσης
    σε κάθε αντίγραφο ή παράγωγο έργο.